Erkan Sezgin yazdı; Çocuklar ağlarken insanlık sustu…
- Mert Morava
- 5 Şub
- 1 dakikada okunur
Bir çocuğun ağlaması, dünyanın en yüksek alarmıdır.
Ama biz ne yaptık?
Kulağımızı kapattık. Gözümüzü çevirdik. Susmayı tercih ettik.
Çocuklar ağlarken;
insanlık konforuna sığındı,
vicdan koltuğunda uyukladı,
“Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” diyerek sessizliğe gömüldü.
Sözde duyarlıydık.
Sözde merhametliydik.
Ama iş çocuklara gelince, hep bir bahanemiz oldu.
Hep “zamanı değil”,
hep “konjonktür”,
hep “şimdi sırası mı” dedik.
Bir çocuğun gözyaşı siyasetten, ideolojiden, makamdan, koltuktan daha değersiz görüldü.
Çünkü çocukların oy hakkı yoktu,
çocukların lobisi yoktu,
çocukların mikrofonu yoktu.
Onlar ağladı, biz sustuk.
Onlar üşüdü, biz ısındık.
Onlar korktu, biz alıştık.
Asıl acı olan ne biliyor musunuz?
Bu sessizliğin artık normalleşmiş olması.
İnsanlığın utanç duymamayı öğrenmiş olması.
Bugün çocuklar ağlıyorsa,
yarın bu toplumun yüzü gülmez.
Bugün bir çocuğun çığlığına sağır kalanlar,
yarın kendi vicdanlarının çürümesine ağlayacaklar.
Ama o gün geldiğinde,
çocuklar çoktan büyümüş olacak…
Ve insanlık, çoktan kaybetmiş.
Erkan Sezgin
Gazeteci – Köşe Yazarı
Benzer içerikler için göz atın
Yorumlar